Armenier-RheinMain/Armenische Kirche

  • Willkommen

    Willkommen! Hier bekommen Sie Informationen über die Armenier und die Armenische Kirche sowie über das Gemeindeleben und die Aktivitäten unserer Gemeinden in RheinMain-Gebiet.

    Բարի գալուստ: Այս Կայքէջում կը ստանաք տեղեկութիւններ Հայութեան եւ Հայ Եկեղեցու, ինչպէս նաեւ Հռենոս/Մայն Երկրամասի համայնքային կեանքի եւ ձեռնարկների մասին:

  • Mitglied werden

  • Gallery

    hanau-weihnachten-2009-saal1 hanau-weihnachten-2009-weihnachtsmann1 hanau-weihnachten-2009-tanz5 14-5 hanau-weihnachten-2009-wasserweihe hanau-weihnachten-2009-tanz11
  • Besucherstatistik

    Heute: 75
    Gesamt: 143176
  • Kontakt

  • Impressum

  • « | Home | »

    Zweiter Palmsonntag/Երկրորդ Ծաղկազարդ

    7. Sonntag der Osterzeit. Zweiter Palmsonntag
    Սբ. Զատկական Է Կիրակի: Երկրորդ Ծաղկազարդ

    Die Armenisch-Apostolische Kirche hat zwei Sonntage im Jahr, die sie als Palmsonntag bezeichnet. Der erste ist der dem Fest der Auferstehung des Herrn (Osterfest) vorangehende Sonntag, an dem wir den Einzug Jesu in Jerusalem feiern. In den Evangelien lesen wir: “Viele Menschen breiteten ihre Kleider auf der Straße aus, andere schnitten Zweige von den Bäumen und streuten sie auf den Weg. Die Leute aber, die vor ihm hergingen und die ihm folgten, riefen: Hosanna dem Sohn Davids! Gesegnet sei er, der kommt im Namen des Herrn. Hosanna in der Höhe! Als er in Jerusalem einzog, geriet die ganze Stadt in Aufregung…” (Matthäus 21, 8-10)

    Dieser Tag wird im Volksmund auch als „Dzarzardar“ genannt.

    Der erste Sonntag nach dem Fest der Himmelfahrt heißt auch Palmsonntag und wird als zweiter Palmsonntag bezeichnet. Wenn wir am ersten Palmsonntag den Einzug Jesu in das irdische Jerusalem gedenken, dann der zweite Palmsonntag symbolisiert den Einzug des auferstandenen Herrn in das himmlische Jerusalem, wo ihn mit Freude und Beglückung die himmlischen Engeln empfangen.

    Der zweite Palmsonntag erinnert den Christen die Himmelfahrt Christi wieder, schenkt gleichzeitig den gläubigen Christen die Hoffnung, dass er im Glauben an Christus auch in den Himmel gehen und würdig wird, in ständigen Anwesenheit Gottes zu leben.

    Mit dem zweiten Palmsonntag ist eine wundervolle traditionelle Erzählung aus der armenischen Geschichte verbunden. Um diese Erzählung kurz vorzustellen, bringen wir einen Abschnitt aus dem Buch des seelischen armenischen Patriarchen von Konstantinopel (Istanbul), Erzbischof Shnorhk Kalustyan, „Farbsonntage und Pfingsten“:

    „Am vierten Tag nach der Himmelfahrt erreichen uns Resonanzen vom siegesreichen Einzug Jesu in das himmlische Jerusalem. Und diese Resonanz kommt zu uns in Form einer wunderbaren armenischen Tradition, wie eine aus der Schilfflöte fließende rührselige Melodie. Gemäß dieser Tradition genießt der Vater unseres Glaubens, Hl. Gregor der Erleuchter, während seiner Gefangenschaft in Chor Virap den Besuch und die Anwesenheit eines himmlischen Wesens, das ihn in seiner Hoffnungslosigkeit nicht nur tröstet und ermutigt, sondern die schnöde und dunkele Atmosphäre des Gefängnisses zu einem wirklichen Himmel macht.

    Es kommt vor, dass dieser Engel am vierten Tag der Himmelfahrt nicht zum Gregor kommt. Am nächsten Tag, als der Heilige ihn nach dem Grund fragt, antwortet der Engel, dass es jedes Jahr im Himmel die Wiederkehrung Jesu Christi in den Himmel durch die Scharen der Engel neun Tage gefeiert und lobgesungen wird. Und da er zu der vierten Gruppe der Engel gehört, sollte er mit den anderen Engeln aus dieser Engelklasse den vierten Tag des Einzugs Jesu in das himmlische Jerusalem begehen.

    Der Glaube, der Glaube an wahrhaftigen und ewigen Gott, an die Engel, an die Existenz einer himmlischen Welt kann nur den Menschen aus seiner kränkelenden Einsamkeit retten, wie dieser Glaube den Gregor aus der Einsamkeit und Verzweiflung von Chor Virap gerettet hat, damit er zum Erleuchter eines in Dunkelheit tappenden Volkes, das wir waren, wird.“

    * * *
    Հայ Առաքելական Եկեղեցին ունի Ծաղկազարդ անունով երկու Կիրակի: Առաջինը՝ Տիրոջ Յարութեան Տօնին՝ Սուրբ Զատկին նախորդող Կիրակին է, երբ մենք տօնախմբում ենք Քրիստոսի յաղթական մուտքը Երուսաղէմ, երբ մարդիկ նրան դիմաւորում էին փառաբանութեամբ ու ցնծութեամբ և ծառերի ճիւղեր սփռում նրա առաջ: Ժողովրդական բառով այդ օրը կոչւում է նաեւ Ծառզարդար:

    Քրիստոսի Համբարձման տoնին յաջորդող կիրակի օրը նոյնպէս կոչւում է Ծաղկազարդ եւ յայտնի է Երկրորդ Ծաղկազարդ անունով: Եթէ առաջին Ծաղկազարդի օրը Եկեղեցին յիշում է Յիսուս Քրիստոսի յաղթական մուտքը դէպի երկրային Երուսաղէմ, ապա երկրորդ Ծաղկազարդը խորհրդանշում է մեր համբարձեալ Տիրոջ մուտքը Վերին Երուսաղէմ, ուր նրան ուրախութեամբ ու ցնծութեամբ դիմավորում են հրեշտակները: Երկրորդ Ծաղկազարդը քրիստոնեաներին վերստին յիշեցնում է Քրիստոսի Համբարձումը` միաժամանակ հաւատաւոր քրիստոնեային պարգեւելով յոյսը, որ Քրիստոսի հաւատքով ինքը նոյնպէս գնալու դէպի երկինք՝ արժանանալու Աստուծոյ մնայուն ներկայութեամբ ապրելու գերագոյն պատուին եւ երանութեան:

    Երկրորդ Ծաղկազարդի առիթով մեզ է հասել մի սքանչելի աւանդութիւն հայոց պատմութիւնից, որը ներկայացնելու համար կատարում ենք մէջբերում Կ. Պոլսոյ լուսահոգի պատրիարք Շնորհք Արքեպս. Գալուստեանի „Գունագեղ Կիրակիներ եւ Հոգեգալուստ“ հատորէն.

    „Համբարձման այս չորրորդ օրը կը հասնին մեզի արձագանգները Յիսուսի յաղթական մուտքին ի վերին Երուսաղէմ: Ու այս արձագանգը կու գայ մեզի ազգային գողտրիկ աւանդութեան մը ընդմէջէն, եղէգէ սրնգի մը մէջէն հոսող սրտառուչ մեղեդիի մը նման: Ըստ այդ աւանդութեան, մեր հաւատքի Հայրը Ս. Գրիգոր Լուսաւորիչ, իր խոր վիրապային բանտարկութեան ընթացքին, կը վայելէ այցելութիւնը եւ ներկայութիւնը երկնային էակի մը, որ ոչ միայն կը սփոփէ եւ կը սրտապնդէ զինքը իր անյոյս կացութեան մէջ, այլ նաեւ բանտի չարաշուք եւ խաւար մթնոլորտը կը վերածէ իրական երկինքի մը:

    Կը պատահի որ Համբարձման չորրորդ օրը բացակայի այդ հրեշտակը. ու յաջորդ օրը երբ Լուսաւորիչ կը հարցնէ պատճառը՝ Հրեշտակը կը բացատրէ, որ ամէն տարի Քրիստոսի երկինք յաղթական վերադարձը փառաբանելու համար, ինը օրեր շարունակ հանդէսներ կը սարքուին հրեշտակներու ինը դասակարգերու կողմէ։ Եւ որովհետեւ ինք կը պատկանէր հրեշտակաց չորրորդ դասուն, ուստի պարտաւոր էր այդ օր իր խումբին հետ ըլլալ, հանդիսադրելու համար Յիսուսի երկինք մուտքի Չորրորդ օրը:

    Հաւատքը, իրական ու յաւիտենական Աստուծոյ հաւատքը, հրեշտակաց հաւատքը, անդենական աշխարհի մը գոյութեան հաւատքը միայն կրնայ փրկել մարդկութիւնը իր հիւանդագին մինակութենէն. ինչպէս այդ հաւատքը փրկեց Գրիգորը Խոր վիրապի առանձնութենէն եւ անձկութենէն, դառնալու համար Լուսաւորիչը խաւարի մէջ խարխափող ժողովուրդի մը, որ մենք ենք“:

    Topics: Kirchliche Themen | Kommentare deaktiviert

    Comments are closed.