Armenier-RheinMain/Armenische Kirche

  • Willkommen

    Willkommen! Hier bekommen Sie Informationen über die Armenier und die Armenische Kirche sowie über das Gemeindeleben und die Aktivitäten unserer Gemeinden in RheinMain-Gebiet.

    Բարի գալուստ: Այս Կայքէջում կը ստանաք տեղեկութիւններ Հայութեան եւ Հայ Եկեղեցու, ինչպէս նաեւ Հռենոս/Մայն Երկրամասի համայնքային կեանքի եւ ձեռնարկների մասին:

  • Mitglied werden

  • Gallery

    hanau-weihnachten-2009-hayr-surps voices-of-artsakh-konzert-3 voices-of-artsakh-konzert-18 myronorhek3 hl-ostermesse-05 weihnachtsbasar-2008-3
  • Besucherstatistik

    Heute: 134
    Gesamt: 129355
  • Kontakt

  • Impressum

  • « | Home | »

    6. Sonntag der Großen Fastenzeit

    Զ. Կիրակի Մեծի Պահոց: Գալստեան Կիրակի
    6. Sonntag der Großen Fastenzeit. Sonntag der Ankunft

    Der 6. Fastensonntag (dieses Jahr 2. April) wird in der Armenischen Kirche als Sonntag der Ankunft bezeichnet. Es gibt eigentlich keine bessere Bezeichnung für den abschließenden Sonntag in der Kette der Sonntage der Fastenzeit. Dieser Sonntag ist dem ersten und dem zweiten Wiederkommen Christi gewidmet. Der erste Hymnus für diesen Tag beginnt mit einer Darstellung des ersten Kommens des Herrn und setzt sich fort und deutet auf das Wiederkommen Christi hin.

    Folglich erinnert mit der Bezeichnung des letzten Sonntags der großen Fastenzeit als „Ankunft“ die Armenische Kirche die Gläubigen an das erste Kommen des Herrn, d. h. seine Menschwerdung und an die Wahrheit, dass dadurch die Erlösung des Menschen ermöglicht wurde.

    Die Kirche erinnert uns zugleich daran, dass dieser Herr „mit dem gleichen Leibe und in der Herrlichkeit des Vaters kommen wird, zu richten die Lebenden und die Toten“ (aus dem Nizänischen Glaubensbekenntnis).

    Durch sein Wiederkommen eröffnet er für uns ein neues Zeitalter, „einen neuen Himmel und eine neue Erde“, wo eine „Große Fastenzeit“ nicht existieren würde, weil die Gründe für Buße und Reue nicht mehr vorhanden sein werden. In jenem Zeitalter werden „Freude und Gerechtigkeit“ herrschen.
    * * *
    Մեծ Պահքի 6-րդ Կիրակին (այս տարի ապրիլի 2), Հայաստանեայց Եկեղեցւոյ բնութագրմամբ կը կոչուի Գալստեան Կիրակի, եւ մեզի կը յիշեցնէ մեր Տէր եւ Փրկչին Յիսուս Քրիստոսի թէ՛ առաջին եւ թէ՛ մանաւանդ երկրորդ գալուստը: Առաջին գալուստով, որ պատահեցաւ ասկէ շուրջ երկու հազար տարիներ առաջ, Քրիստոս եկաւ աշխարհ` մարդը ազատագրելու մեղքի ծառայութենէ եւ դարձեալ մօտեցնելու դէպի իր Արարիչը:

    Քրիստոնէական Եկեղեցին, ի շարս որոց նաեւ Հայ Եկեղեցին, բնականաբար հիմք ունենալով Սուրբ Գիրքը, Տիրոջ խօսքերն ու պատգամները, կը հաւատայ եւ կը դաւանի, որ Յիսուս Քրիստոս «գալոց է նովին մարմնով եւ փառօք Հօր, ի դատել զկենդանիս եւ զմեռեալս, որոյ թագաւորութեանն ոչ գոյ վախճան», («պիտի գայ նոյն մարմնով եւ Հօր փառքով` դատելու ողջերը եւ մեռածները, եւ անոր թագաւորութիւնը վախճան չունի») ինչպէս որ մենք կը հաստատենք ամէն Սուրբ Պատարագի ընթացքին` կարդալով Նիկիական Հաւատոյ Հանգանակը: Ուրեմն Եկեղեցին կը յիշեցնէ, որ Տէրը մեր Յիսուս Քրիստոս դարձեալ պիտի գայ, բայց անոր գալստեան օրուան եւ ժամանակին մասին մեզի տրուած չէ գիտնալ. «Իսկ այդ օրն ու ժամը՝ ո՛չ մէկ մարդ գիտէ, ո՛չ ալ երկինքի մէջ եղող հրեշտակները, ո՛չ իսկ Որդին, հապա՝ միա՛յն Հայրը» (Մրկ. ԺԳ 32):

    Ընդամենը երեք ամիս առաջ կային շատ մարդիկ, որոնք հիմնուելով ինչ-որ օրացոյցային տուեալներու վրայ, կը հաւատային, որ աշխարհի վերջը տեղի պիտի ունենայ 21 դեկտեմբեր 2012 թուականին: Բայց մենք այսօր կ’ապրինք եւ կը վկայենք, որ աշխարհը այդ օրը չէ կործանած: Ցաւալի էր սակայն, որ շատ մարդիկ, նաեւ իրենք իրենց քրիստոնեայ կոչողներ, մոռցած էին, որ Սուրբ Գրքին յստակ մատնանշումը:

    Եւ քանի որ չենք գիտեր, թէ ե՞րբ է Տիրոջ գալստեան օրը, Եկեղեցին մեզի կը թելադրէ ապրիլ այնպիսի կեանք մը, որ միշտ պատրաստ ըլլանք Տէրը դիմաւորելու` թէ՛ մարմնապէս եւ թէ՛ հոգեպէս: Մեզմէ որպէս քրիստոնեաներ կը պանաջուի ապրիլ կեանք մը, ուր Աստուծոյ եւ մեր դիմացինին նկատմամբ սէրը կ’իշխէ: Պատահական չէ, որ Հայ Եկեղեցւոյ մէջ այսօրուան աւետարանական ընթերցումը անգամ մը եւս մեզի կը յիշեցնէ Տիրոջ անզուգական պատգամը. «Պիտի սիրես քո Տէր Աստծուն քո ամբողջ սրտով, քո ամբողջ հոգով ու քո ամբողջ մտքով։ Այս է մեծը եւ առաջին պատուիրանը. եւ երկրորդը սրա նման է. պիտի սիրես քո ընկերոջը, ինչպէս քո անձը» (Մտթ. ԻԲ 37-39):

    Քրիստոնէական մեր հաւատքի լաւագոյն արտայայտութիւնը մեր ապրած կեանքն է, մեր ծառայութիւնն ու հաւատարմութիւնը` Աստուծոյ, Եկեղեցիին եւ Ազգին ու Հայրենիքին… Չի բաւեր միայն ըսել ու կրկնել, թէ Աստուծոյ կը հաւատամ, Յիսուս Քրիստոսի կը հաւատամ: Մեր ապրած կեանքը իր բարի գործերով հայելին պիտի ըլլայ մեր հաւատքի եւ նաեւ մեր պատրաստութիւնը Տիրոջ երկրորդ գալստեան:

    Topics: Kirchliche Themen | Keine Kommentare »

    Comments

    *